180497

Verlaten
kijk ik uit
over de vlakte
die voor me ligt

Gehavend
kijk ik terug
over de woestenij
die achter me ligt

geblakerd landschap
vol ruïnes
bezaaid met puin
en gapende kraters

Pijnlijk vlees
souvenir van krampachtig overeind blijven
op de wegschuivende blokken
die verpulveren onder mijn voeten

Slaaf
van een voortdurend wankelend bestaan
voelt vaste grond
onwennig aan mijn zolen

op onvaste benen sta ik
duizelend van het uitzicht
op de onmetelijke ruimte
die mijn voorland is