180397

Leven na de dood
is dood vóór het leven

Leven vóór de dood
is dood na het leven

180397

De Dood
is een vriend
waar ik bang voor ben

Ik ken Hem
nog niet goed
en waag me niet te dicht
in Zijn buurt

Met ontzag
kijk ik naar Hem
op, deemoedig
neergeslagen ogen

Stilletjes bidt
mijn angstig hart of
hij vriendjes wil zijn
met mijn leven

180497

Verlaten
kijk ik uit
over de vlakte
die voor me ligt

Gehavend
kijk ik terug
over de woestenij
die achter me ligt

geblakerd landschap
vol ruïnes
bezaaid met puin
en gapende kraters

Pijnlijk vlees
souvenir van krampachtig overeind blijven
op de wegschuivende blokken
die verpulveren onder mijn voeten

Slaaf
van een voortdurend wankelend bestaan
voelt vaste grond
onwennig aan mijn zolen

op onvaste benen sta ik
duizelend van het uitzicht
op de onmetelijke ruimte
die mijn voorland is