310179

In de zomer
als de aarde ongeschoren is
wil ik haar kussen
– de zachte baard voelen

Licht strelen
de haren langs mijn benen
ze geven een gouden glans
aan het leven

Terwijl de zon haar stralen baadt
in het zachte bed
van de wuivende aarde
die ik liefheb,
kan ik mijn ogen uren laten rusten
op deze deinende deken
– verzonken in een dromenzee
proef ik geluk

310179/140781

Een zee van sneeuw
Schitterend mooi
Een brosse branding
Bedekt het hooi

010579

Hedenavond balorig
in onze flat
zo gehorig
is het liefdesspel
van de buren
zo fel

310179

Het land wordt gevoed door de mens
en gedood door de mens

Het leven wordt gevoed door de mens
en gedood door de mens

De mens wordt gevoed door het land en het leven
en doodt zichzelf

030579

Blank is het strand
en de rug van mijn lief
Haar borsten zo vief
– een paartje in het zand

Zacht is het mos
en het kuiltje in haar wang
Haar benen zo lang
– een paartje in het bos

030579

Even zacht als een tournedos
hangen haar billen over het clo

030579

Over en weer
beschuldigingen
van het zeer

debet
aan de schuld
een verstikkend net

Liefdevol schelden
op jeugdig onbenul
Vergeefse helden

Nu, dichtbij
is het anders
een woestenij